Friday, November 23, 2018

नाही कळले कुणास 

नाही कळले कुणास
पंख नभाचे मिळाले
कधी फुलपाखरास
नाही कळले कुणास 
कोजागिरीच्या कुशीत
जाग आली शिशिरास
नाही कळले कुणास
पिकलेल्या डाळींबास
लागे पाखरांची आस
नाही कळले कुणास
कळ्या वेचता वेचता
कसा दरवळे श्वास
नाही कळले कुणास
कधी कळो ही न यावे
कुणी वेचले कुणास
-------- प्रसन्न शेंबेकर

Wednesday, April 18, 2018

बाई 

एकटी दुकटी रातच्याला फिरू नकोस बाई
आजकाल अंधाराचा काही नेम नाही

अंधाराला हजार जिभा हात केसाळ काळे
दबा धरून बसले आहेत वखवखलेले डोळे

अंधार आहे वासनांचा आदिम जहरी फुत्कार
अंधार आहे अहंकारी पौरुषाचा विखार

अंधाराला आई बहीण नाती कळत नाहीत
बाई असते भोगण्यासाठी, एवढंच त्याला माहीत

म्हातारी अस, तरूण अस किंवा कोवळी पोर
बाईपण म्हणजे उभ्या आयुष्याचा घोर

झपाझपा चाल बाई मागे येतोय अंधार
मागे पुढे नाही तुला कोणाचाही आधार

जपून रहा! अंधार तुझ्या घरातसुद्धा असेल
खाटेखाली लपलेल्या नागासारखा डसेल

एकटी दुकटी रातच्याला कुठे जाशील सांग ?
रान भरलंय लांडग्यांनी, घरात दडलाय नाग !

------
प्रसन्न शेंबेकर



Saturday, March 08, 2014

      स्त्री

स्त्री ह्या शब्दातच
आहे जोडाक्षर
विश्व आणि घर
जोडणारे

स्त्री ह्या शब्दातच
आहे ना वेलांटी
देई अनुभुती
सौंदर्याची

स्त्री ह्या शब्दामध्ये
दिसेनासे दु:ख
राहतसे मूक
तिच्या ओठी

Monday, July 15, 2013

"तोच"

टेबलावर त्याचे मोठे मनगटी घड्याळ
बेपर्वाईने काढून फेकलेले शूज कोपऱ्यात
त्याचे स्लॅमबूक, महागडं पेन आणि ड्रॉवरच्या आतलं परफ्यूम
तो मोठा झाल्याची साक्ष देत आहेत...
शोकेसवरचा त्याचा बालपणीचा फोटो
कोपऱ्यातलं टेडी बिअर आणि काही खेळणी जुनी सांगताहेत
त्याच्या आत एक लहान मूल आहे.
मला दोघांनाही सांभाळायचंय
कारण त्याच्या डेस्कवरचा बाबांचा फोटॊ
तोच आहे अजूनही... तसाच.....

प्रसन्न शेंबेकर 

Wednesday, May 08, 2013


उंबरठा

घरांना उंबरठेच राहिले नाहीत
मुली तिन्हीसांजेला बाहेर जाताना थबकतील कुठे ?
कुठे विसावतील शिणून घरी आलेली कर्ती माणसं ?
निरोपाचे हात हलत नाहीत घरच्यांसाठी
आणि आगंतुकांना मात्र सरळ आत घेतात घरं

उंबरठा नाही, ठेच नाही, पुढच्याचं शहाणपण मागच्या पर्यंत पोहचत नाही
घरं आता रस्त्यावर आली आहेत
की रस्तेच शिरत आहेत थेट घरात ?
कळत नाही !

एक दिवा दारापाशी जळायचा आधी
डोळ्यात तेल घालून
आता उंबरठाच नाही ... म्हणून
दिवाही जळत नाही !

----------------------------  प्रसन्न शेंबेकर

Tuesday, August 07, 2012

पाऊसस्पर्श

पाऊस झिरपतो मातीमध्ये मुरतो
साजणासारखा सतत मनातच झुरतो
उलटून रात्रीचे प्रहर, उजाडे तेव्हा
तो आठवणींपरी वेलीवाती उरतो

पाऊस बरसतो, बरसत राही मंद
पाऊस पसरतो वाऱ्यामधुनी कुंद
पाऊस नभाचा आशिर्वाद भूईला
तो जिथे स्पर्शतो... तिथे उमलतो गंध  

Saturday, December 10, 2011

मित्र

मित्र जेव्हा खूप वर्षांनी भेटतात
जिथे झाली असते शेवटची भेट
तिथून पुढे सुरु होते मैत्री.. . थेट

मित्र नावाने हाक मारत नाहीत
पाळण्यातल्या गोंडस नावाला झोके देत नाहीत
पक्या, विक्या, राम्या , शाम्या
ते तुमच्या "स्टेटस"ला भीक घालत नाहीत

जुनी भांडणं उकरून काढतात
पण फक्त एक आठवण म्हणून
"तुला ती एक आवडायची नं रे कॉलेजात?"
बायकोसमोरच विचारतात हसून

मित्र काही बोलतातच असं नाही
पाण्यात खडे मारत बसतील तासन तास
सिनेमाची तिकिटं काढून म्हणतील
"चल नं बे, थोडा टाईमपास"

मात्र आपल्या कठीण प्रसंगात
कधी बघावं मागे वळून
मित्र उभे असतील तिथे
मूकपणे, खांद्याला खांदा लावून ...