ओळखू नये मज कोणी
मी इतके सरळ जगावे
असुनही ...कुठेच नसावे

गर्दीत असावा मेंदू
मेंदूत नसावी गर्दी
मी एकांताचा दर्दी

अस्तित्व करावे लागे
का सिद्ध, कळे ना मजला
इतरांची सा्क्ष कशाला ?

मी जसा भेटतो : गझल

मी जसा भेटतो तसा आहे
आतबाहेर आरसा आहे

होतसे राख जो जळे त्याची
काय आयुष्य कोळसा आहे ?

मी पिढीजात सोसतो दु:खे
वेदनेचाच वारसा आहे

आपुला दोष ना दिसे कोठे
हा तुझा दोष, माणसा, आहे

काय माझ्यात पाहिले तेव्हा
(हा तुझा प्रश्नही कसा आहे?)

पंढरीची वाट
चालती पाउले
धन्य धन्य बोले
पायधूळ

हजारो मुखांनी
गर्जे पुंडलिक
देवालाही सुख
साह्ववेना

उभा कटेवरी
ठेवूनीया हात
व्याकूळ साक्षात
पांडुरंग

गुड माँर्निंग

गुड माँर्निंग म्हणत येते माझ्या दारी सकाळ
तिचे केस भुरभुर उडत झाकीत असतात कपाळ
मोहक तिच्या अस्तित्वाची निरखीत कलाकुसर
चाचपडतच बंद करतो कोनाडयातला गजर

उठतो जोडत मनातल्याच देवापुढती हात
गिझर करतो ओँन यंत्रवत घासत घासत दात
थोरल्याला मग आधी लाडिक , नंतर बाप-स्टाईल
हाक देतो " उठा आता, नाहितर बस जाईल"

दार उघडतो, उजाडलेले असते अंधूक अंधूक
पेपरवाला येतो ऐटीत, फेकतो पेपर अचूक
पदर खोचून येते बायको, बोलू लागतात भांडी
थोरला मागतो टाय, धाकला उठून मागतो मांडी

बस येते , थोरला जातो , धाकला करतो गाई
चहा पीत अंगणात बसतो , दोघेच क्षण काही
शब्दच गुंफतो वेळ नसतोच गुंफायाला बोटे
घडयाळ आपले उगारूनच उभे असते काटे

सकाळ अशी रोजच पण चहा, अंगण, दोघे
याहुन वेग़ळे काय असते कविता करण्याजोगे?

दि। 28 मार्च 2007

आता माणसे घडयाळात बघून हसतात, बोलतात
घडयाळाच्या दोन काटयांच्या कोनातच भेटतात माणसे
खरे तर माणसे भेटतच नाहीत
भेटतात त्यांची घडयाळेच

एवढे असूनही
काळ
आजही येत नाही घडयाळ बघून
देवाशी त्याचे इमान …अजुनही कायम आहे!

अत्तरांचे किती प्रकार
घेऊन आला तो विकायला !
( कसा सुगंधाचाही आधार
घेतात माणसे जगायला ! )

गंधागंधांचे तलम पदर
तो उलगडून दाखवताना
मी थक्क ! किती अर्थ असतात
फुलांच्या गोठलेल्याही श्वासांना ?

न राहवून मी विचारलेच
कशी उमलली तुझ्यात ही कला ?
तो निर्विकार! "नोकरी सुटली साहेब
पण संसार तर चालवलाच पाहिजे मला !"
------

घायाळ परतला योद्धा
वेशीवर जाऊ नको तू
दु:खांना रक्तापेक्षा
अश्रूंची किंमत आहे

रडणारया डोळयांमागे
हसणारे ऊर लपू दे
तुटलेले खड्गच त्याला
घावाहून बोचत आहे

देहावर पांघरलेला
राहू दे तसा तो शेला
ती त्याच्या शर्थखुणांची
उरलेली दौलत आहे
-------------

सलेल काटा
तिथेच ठेवा
फूल खुणेचे
एक गुलाबी

निदान मागुन
येणारयांना
तरी, मिळावा
स्पर्श सुखाचा …

तू ये ना , मन आज अनावर माझे
तुझ्या स्मृतींचे गंध अजुनही ताजे

संध्याकाळी , नदीच्या काठी
किती रंगल्या अपुल्या भेटी
नंतर उरल्या काजळराती
सुन्या नभातिल सुने चांदणे माझे
तुझ्या स्मृतींचे गंध अजुनही ताजे …तू ये ना


अबोल तरीही होतो बोलत
हात गुंफुनी होतो चालत
आज इथे तू नसता सोबत
चाहुल फसवी , पाचोळयावर वाजे
तुझ्या स्मृतींचे गंध अजुनही ताजे …तू ये ना

भुरभुरणारया वारयावरती
गालावरची बट सावरती
तुझी सावळी मोहक मुर्ती
आठवणींचा , मनात सागर जागे
तुझ्या स्मृतींचे गंध अजुनही ताजे …तू ये ना

हलतात फक्त ही पाने
वारयाची चाहुल नाही
ह्या पाचोळयावर कोठे
काळाचे पाउल नाही

ही दुपार संथपणाने
काळोख लपेटत आहे
हा दिवस मला जाताना
दाराशी भेटत आहे।

हे दु:ख मला आवडते
शिशिराच्या पानगळीचे
मी उदासवाणे मौन
पांघरतो सांजधुळीचे
----

ऐकतो मी हाक माझी , गिरी-दरीतुन परतणारी
मोजतो वाळूतली चिन्हे पदांची उमटणारी

ऐकतो कधी तारकांचे गूज , नीरव मध्यरात्री
ढवळतो प्रतिबींब माझे, कधी नदीच्या संथ पात्री

कोरतो वारयातले सारे शहारे काळजावर
सोडुनी देतो सुगंधी श्वासपक्षी पावसावर



लहरतो, कधी बहरतो, कधी पानझडीचा पळस होतो
कधी विरागी सांजरंगी , मंदिराचा कळस होतो

शोधतो माझीच रूपे , मी सभवती, आसमंती
तेवढयासाठीच माझी जन्म-जन्मांची भ्रमंती
------