पंख फुटले पिलांना
दिशा धुंडाळती दाही
साद घालते घरटे
त्याला प्रतिसाद नाही

पिले हिंडती मोकाट
घेती पंखात आभाळ
नाही घरट्याची कुठे
सय जराही ओढाळ

पिले कोवळ्या वयात
आता लागली उडाया
त्यांच्या रक्तात रुजेना
वृक्ष वल्लरींची माया

दु:ख घरट्यांना नाही
पिले उडून जाण्याचे
पिले तशीच उडाली
काय करावे गाण्यांचे ?

दरवळतो अजुन गंध पारिजातकाचा
अंगणात अजुन बहर कालच्या फुलांचा

अजुन तेच चंद्रप्रहर, त्याच चांदराती
उजळतात अजुन उरी लक्ष लक्ष ज्योती
अजुन कधी स्मरणपथी वादळ ते भेटे
अन क्षणात तनमनात वडवानल पेटे
आठवतो क्षण क्षण ह्या धुंद मीलनाचा
दरवळतो अजुन गंध पारिजातकाचा

दरवळतो अजुन गंध पारिजातकाचा
पण आता राहिला न स्पर्श तो सुखाचा
वठला तो वृक्ष पान पान गळुन गेले
वणव्यातच सर्व रान रान जळुन गेले
उरल्या त्या आठवणी मुग्ध बहरण्याच्या
अन दवात भिजत भिजत हळुच उमलण्याच्या
आसपास होई भास त्याच पावलांचा
दरवळतो अजुन गंध पारिजातकाचा

मौन नाझ्या सोबतीने पाळ्ते
हे शहर माझी व्यथा सांभाळते

ती उखाणा घेत नाही, हासते
हासुनी ती नाव माझे टाळते

मी तिची नि:शब्दताही ऐकतो
पत्र ती घाईत माझे चाळते

लोपले पावित्र्य दीपांचे, पहा!
देशद्रोह्यांना प्रजा ओवाळते

पोळलो मी, भाजलो आजन्म मी
ही चिता आहे बरी की ,जाळते

दु:ख ओलांडून जाती माणसे
कोण येथे व्यर्थ अश्रू ढाळते?

रात्र भासे ही मला तुजसारखी
चांदणे वेणीत जेव्हा माळते

पाहतॊ श्वासात कोठे लागतो काही सुगावा
काल् तू होतीस ह्याचा शोधतो आहे पुरावा

अंगणापर्यंत माझ्या आसवांची रेष जाते
(काय माझा चंद्र गेला ह्याच वाटेने असावा? )

ही दुहेरी रीत एका माणसाला शोभते का ?
"जाउ दे ना" ही म्हणावे हात ही हाती धरावा

तु म्हणालीस "माग ना रे तू, मला सोडून काही"
आरसा बघशील तेव्हा चेहरा माझा दिसावा !

काय अंधारून आले माझीया प्राणांसभोती
भास् आहे की तुझ्या घनदाट छायेचा विसावा ?

लागलॊ जेव्हा जळाया यातना झाल्या न काही
पोसले आजन्म ज्याला , देह हा माझा नसावा

कवी जागोजागी कवी ब्लॉगो ब्लॉगी
कवी वृत्तहीन, कवी ग-ल गा-गी
कवी शिकावू, कवी दिखावू
कवी उबावू कवी विकावू

कवी सम्मेलन वाले , सामाजिक वाले
कवी शबनम वाले, दाढीवाले , ताडी वाले
कवी गाऊन म्हणणेवाले, पेप्रात छापणे वाले
कवी भाषांतरी , कवी कविताच ढापणेवाले

कवी राजकीय, विद्रोही ... संतप्त , आक्रमक काही
कवी शब्दिक गोड गुलाबी श्रुंगारिक मुक्त प्रवाही

कवी उदंड झाले परंतु एखादाच
शब्दात मांडतो सुखदु:खांचा नाच
तो नसून असतो, असून नसल्यावाणी
सम्राट नभाचा. . पृथ्वीवर अनवाणी

उखाणा घे पोरी
म्हणतात सारे
उडतात घरभर
हास्याचे फवारे

उखाणा घेताना
डोळा आले पाणी
सनईच्या मांगल्याच्या
मुळाशी विराणी

जुळवून शब्द
घ्यायचेच नाव
आले माझ्या जीवनात
कोणीतरी राव

उखाणा घे पोरी
तुझे तरी काय ?
कुठेतरी निजायची
पाहिजेच सोय

पुर्णत्व

कधी पेटवताना निरांजनातिल वाती
किती जपतो आपण, ओंजळ करतो भवती
झुळुकही जराशी थोपवितॊ हाताने
अन घेतॊ काढून, पुर्ण उजळल्यावरती

एकदा उजळली पुर्णत्वाने ज्योती
की नसते तिजला वाऱ्याचीही भीती
ती स्वत: जळते आणि उजळते इतरा
मग तेच जोडतॊ हात , नी लवतो पुढती
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

निमिषाचे कवी आम्ही , निमिषाचे बुद्ध ।
मग उरे तगमग, जाणविता शुद्ध ।
लौकिकाच्या कोळशात अलैकिक हिरा ।
चकाकतो तेवढाच .. बाकीचा ढिगारा ।
लोक म्हणे तुम्ही कसे धरिला हा पंथ ।
कवी काजव्याचा दिवा . . . सुर्य तिथे संत ।
काजव्याचे क्षणिकत्व किती लपेटावे ?
सुर्य व्हावे ... आता सारे अस्तित्व पेटावे !!

पाकळी पाकळी मी. . .
जपणार आता किती ?
तुझ्या स्पर्शांची ओढ मला
तुझ्या स्पर्शांची वाटे भीती !

वाटते की हा गंधकोष माझा . . लुटशील का रे तू ?
भ्रमर हो‌ऊन माझ्याच मिठीत . . मिटशील का रे तू ?
तुझ्या मिटण्याची ओढ मला . . .
तुझ्या लुटण्याची वाटॆ भीती


वाटते की मला वेचून घेशील. . . ऐन पहाटेस तू
दवाचे मोतीही टिपून घेशील . . राजहंस आहेस तू
भय रात्रीचे नाही मला. .
पहाटेचीच वाटे भीती

स्पर्शताच तुझ्या तेजस हातांनी , उमलून ये‌ईन मी
तुझ्यासाठी रात्र सोसली काट्या्त . .तुझीच हो‌ईन मी
फूल होण्याची ओढ मला . . .
कळी नसण्याची वाटे भीती !

पाकळी पाकळी मी . . . . . . . . . . .

पावसाची पावलं कधी अलगद उमटतात काचेवर
कधी उन्हाची दुपार लवंडलेली सावलीच्या पारावर
कधी शिशिरात पानगळीची धुरकट संध्याकाळ
वसंत फुटून फुलताना कधी गंधमोहोर वाऱयावर

कधी काहीच कुठेच नसल्य़ाची भावहीन शुन्यता अऩ
नेमकी माणसे वाटेत भेटुन हातात हात घेत बोलणारी
सर्वव्यापकतेची क्षणात दिपवून जाणारी अंतर्जाण
तोच ..प्रेतेयात्रा रस्त्यावरून अचानक फुले मागे उधळत जाणारी

काय आहे हे? कळत नाही.. क्षणोक्षणी बदलणारे काहीसे ?
सावल्यांच्या मायाजाळातून जसे हलत रहावेत कवडसे

जगणे इतके अतर्क्य, अगम्य .. अमर्याद.. अनुभवांचे अंतराळ
की कविता लिहिताना ही माझी लेखणीही ब्रह्म होते
शब्द उतरतात थेट कुणा अज्ञात सम्राटाच्या पालखीतून
मी मात्र भोई .. पायांजवळची माझी सही नम्र असते.

ओळखू नये मज कोणी
मी इतके सरळ जगावे
असुनही ...कुठेच नसावे

गर्दीत असावा मेंदू
मेंदूत नसावी गर्दी
मी एकांताचा दर्दी

अस्तित्व करावे लागे
का सिद्ध, कळे ना मजला
इतरांची सा्क्ष कशाला ?

मी जसा भेटतो : गझल

मी जसा भेटतो तसा आहे
आतबाहेर आरसा आहे

होतसे राख जो जळे त्याची
काय आयुष्य कोळसा आहे ?

मी पिढीजात सोसतो दु:खे
वेदनेचाच वारसा आहे

आपुला दोष ना दिसे कोठे
हा तुझा दोष, माणसा, आहे

काय माझ्यात पाहिले तेव्हा
(हा तुझा प्रश्नही कसा आहे?)

पंढरीची वाट
चालती पाउले
धन्य धन्य बोले
पायधूळ

हजारो मुखांनी
गर्जे पुंडलिक
देवालाही सुख
साह्ववेना

उभा कटेवरी
ठेवूनीया हात
व्याकूळ साक्षात
पांडुरंग

गुड माँर्निंग

गुड माँर्निंग म्हणत येते माझ्या दारी सकाळ
तिचे केस भुरभुर उडत झाकीत असतात कपाळ
मोहक तिच्या अस्तित्वाची निरखीत कलाकुसर
चाचपडतच बंद करतो कोनाडयातला गजर

उठतो जोडत मनातल्याच देवापुढती हात
गिझर करतो ओँन यंत्रवत घासत घासत दात
थोरल्याला मग आधी लाडिक , नंतर बाप-स्टाईल
हाक देतो " उठा आता, नाहितर बस जाईल"

दार उघडतो, उजाडलेले असते अंधूक अंधूक
पेपरवाला येतो ऐटीत, फेकतो पेपर अचूक
पदर खोचून येते बायको, बोलू लागतात भांडी
थोरला मागतो टाय, धाकला उठून मागतो मांडी

बस येते , थोरला जातो , धाकला करतो गाई
चहा पीत अंगणात बसतो , दोघेच क्षण काही
शब्दच गुंफतो वेळ नसतोच गुंफायाला बोटे
घडयाळ आपले उगारूनच उभे असते काटे

सकाळ अशी रोजच पण चहा, अंगण, दोघे
याहुन वेग़ळे काय असते कविता करण्याजोगे?

दि। 28 मार्च 2007

आता माणसे घडयाळात बघून हसतात, बोलतात
घडयाळाच्या दोन काटयांच्या कोनातच भेटतात माणसे
खरे तर माणसे भेटतच नाहीत
भेटतात त्यांची घडयाळेच

एवढे असूनही
काळ
आजही येत नाही घडयाळ बघून
देवाशी त्याचे इमान …अजुनही कायम आहे!

अत्तरांचे किती प्रकार
घेऊन आला तो विकायला !
( कसा सुगंधाचाही आधार
घेतात माणसे जगायला ! )

गंधागंधांचे तलम पदर
तो उलगडून दाखवताना
मी थक्क ! किती अर्थ असतात
फुलांच्या गोठलेल्याही श्वासांना ?

न राहवून मी विचारलेच
कशी उमलली तुझ्यात ही कला ?
तो निर्विकार! "नोकरी सुटली साहेब
पण संसार तर चालवलाच पाहिजे मला !"
------

घायाळ परतला योद्धा
वेशीवर जाऊ नको तू
दु:खांना रक्तापेक्षा
अश्रूंची किंमत आहे

रडणारया डोळयांमागे
हसणारे ऊर लपू दे
तुटलेले खड्गच त्याला
घावाहून बोचत आहे

देहावर पांघरलेला
राहू दे तसा तो शेला
ती त्याच्या शर्थखुणांची
उरलेली दौलत आहे
-------------

सलेल काटा
तिथेच ठेवा
फूल खुणेचे
एक गुलाबी

निदान मागुन
येणारयांना
तरी, मिळावा
स्पर्श सुखाचा …

तू ये ना , मन आज अनावर माझे
तुझ्या स्मृतींचे गंध अजुनही ताजे

संध्याकाळी , नदीच्या काठी
किती रंगल्या अपुल्या भेटी
नंतर उरल्या काजळराती
सुन्या नभातिल सुने चांदणे माझे
तुझ्या स्मृतींचे गंध अजुनही ताजे …तू ये ना


अबोल तरीही होतो बोलत
हात गुंफुनी होतो चालत
आज इथे तू नसता सोबत
चाहुल फसवी , पाचोळयावर वाजे
तुझ्या स्मृतींचे गंध अजुनही ताजे …तू ये ना

भुरभुरणारया वारयावरती
गालावरची बट सावरती
तुझी सावळी मोहक मुर्ती
आठवणींचा , मनात सागर जागे
तुझ्या स्मृतींचे गंध अजुनही ताजे …तू ये ना

हलतात फक्त ही पाने
वारयाची चाहुल नाही
ह्या पाचोळयावर कोठे
काळाचे पाउल नाही

ही दुपार संथपणाने
काळोख लपेटत आहे
हा दिवस मला जाताना
दाराशी भेटत आहे।

हे दु:ख मला आवडते
शिशिराच्या पानगळीचे
मी उदासवाणे मौन
पांघरतो सांजधुळीचे
----